از هر جا هستم، یک قدم جلوتر

دو- سه سال اول که اینجا بودم، در آن فضای لیبرال دانشگاه و کله‌ی خودم تا گردن توی درس و کار و بقا بود، در هیچ فضای همبستگی با فلسطین شرکت نکر...

فیلم تولدت رو صدبار نگاه کردم. غافلگیر شدی. یه فیلم برات گذاشتن که توش افراد خانواده‌ت برات آرزوهای خوب می‌کنن و می‌گن دوستت دارن. بیشتر پس...

  تقدیم به س. برای تن‌های بی‌قرار و هیچ‌جاهرگزجانشدن‌های اول جوانی‌مان. برای سکوت و تاریک‌روشن دم غروب خانه‌ی جمالزاده. برای جادوی بی‌واژه‌ا...

صبوری می‌کنم تا تمام کلمات عاقل شوند. 

از وقتی پست قبلی را نوشتم انگار سال‌ها گذشته. دیگر دستم به آن امید و پویایی نمی‌رسد. زیبایی‌های جنبش از دسترسم خارج شده و چیزی جز خون و تاری...

این روزها طور دیگری به این شعار فکر می‌کنم. هرچه بیشتر می‌گذرد و جنبش عمیق‌تر و پایاتر می‌شود، بیشتر از مردانه نبودن این انقلاب به وجد می‌آی...

یک.  مدام خواب لحظه‌ی کشته‌شدن غزاله و شیرین را می‌بینم. دوتا از دوستانم به «oh no we're not talking about me today» راضی نشده بودند و م...